Wina i wybaczanie jak możliwa jest przemiana zła w dobro?

Raz jeszcze przypomnimy słowa Tomasza Manna: wina rodzi ducha. Są one tak ogólne, iż nie precyzują, w kim ów duch się rodzi: w winowajcy czy w pokrzywdzonym. W świetle Levinasowskiej wizji etycznej jest to właściwie drugorzędna sprawa. Nieistotne, czy proces odkupieńczy rozpocznie się od jednego, czy od drugiego końca nici, jaką spojeni są ze sobą ludzie [...]. Najważniejsze, aby te nici splatały się ze sobą w sieć - w tę samą sieć, w którą jest też uwikłany sam Nieskończony. Najważniejsze jest, aby z ""intrygi"" związanej na początku przez Boga klarowało się Dobro. Nie jest ono od razu dane w czystej postaci, w swej esencji. Tym bardziej, że i Nieskończony nie jest esencją, lecz - relacją
Wszystko, co się jawi złem: cierpieniem, winą, krzywdą, jest niby paliwo do rozpłomieniania ogniska miłości. W jego ogniu, zażegniętym w ludzkich sercach, owo zło ulega swoistej utylizacji i recyklingowi - przemienia się w Dobro. [...] staje się stymulatorem rozwoju duchowego, czyli człowieczeństwa. [...]
Fragment książki

Spis treści:

Wstęp Kolory i słowa

1. Serce oskarżające a serce wybaczające
2. Środowisko i konteks winy
3. Historia: rozjątrzanie i leczenie pamięci
4. Konstelacje winy
5. Wina a nieszczęście
6. Wybaczenie - cud antropologiczny
7. Wina nieszczęśliwa, wina szczęśliwa, ofiara samopoświęcenia
8. Oświecenie winy
9. Ludobójstwo w perspektywie winy
10. Holocaust jako ludzka tragedia
11. Holocaust jako tragedia rodzinna
12. Ugory winy - ogrody przebaczenia