Młodzież z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim wobec sytuacji trudnych

Integracja osób z niepełnosprawnością intelektualną ze społeczeństwem stanowi wyzwanie dla współczesnych oddziaływań rewalidacyjnych. Pomimo wielu pozytywnych aspektów idei mainstreamingu, zmierzającego do normalizacji warunków życia i rozwoju wspomnianych osób, muszą one ciągle konfrontować się z wieloma nowymi sytuacjami. Obniżone zdolności funkcjonowania poznawczego osób z niepełnosprawnością intelektualną, a co się z tym wiąże – słabsze kompetencje w przystosowaniu się do szybko zmieniającej się rzeczywistości, narażają tę grupę społeczną na doświadczanie licznych sytuacji trudnych. Realizacja wspomnianej integracji wyrażającej się we współuczestniczeniu tych osób w otwartej społeczności wymaga zatem poszukiwania indywidualnych i społecznych czynników warunkujących konstruktywne radzenie sobie ze stresem. Ich identyfikacja otworzy drogę do konstruowania efektywnych programów profilaktycznych i terapeutycznych służących zwiększaniu możliwości zadaniowego zmagania się osób niepełnosprawnych intelektualnie ze zdarzeniami stresowymi.

Spis treści:

1. Relacyjny paradygmat radzenia sobie ze stresem
2. Osoba z niepełnosprawnością intelektualną w sytuacji trudnej
3. Metodologia badań własnych
4. Strategie i styl radzenia sobie młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną lekkiego stopnia w sytuacjach trudnych
5. Temperamentalne i osobowościowe uwarunkowania radzenia sobie młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie lekkiego stopnia w sytuacjach trudnych
6. Rola zmiennych temperamentalnych i osobowościowych w radzeniu sobie młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną lekkiego stopnia w różnych sytuacjach trudnych
7. Synteza wyników badań i postulaty dla praktyki rehabilitacyjnej