Uczenie się po drodze Ciąg dalszy refleksji nad psychoanalizą i psychoterapią

W książce Uczenie się po drodze Patrick Casement prześledził rozwój i zastosowanie swych wcześniejszych kluczowych idei, które przyczyniły się do rozwoju techniki psychoanalitycznej. Znalazły się tu uwagi na temat wewnętrznej superwizji, próbnej identyfikacji z pacjentem oraz obserwacji przestrzeni analitycznej pod kątem tego, czy swym postępowaniem analityk ją podtrzymuje, czy też niszczy.

Casement wielokrotnie przestrzega przed z góry wyrobionymi osądami, które kierują proces analityczny na utarte tory. Sam opowiada się za podejściem bardziej radykalnym, zawsze otwartym na proces toczący się między analitykiem a pacjentem i często prowadzącym do nieoczekiwanego, świeżego wglądu. Niniejsza książka w naturalny sposób łączy się w parę z pierwszą i najbardziej znaną publikacją Casementa zatytułowaną O uczeniu się od pacjenta. Tutaj autor bazuje na ideach wyłożonych wcześniej i je rozwija, stawiając przed czytelnikiem dalsze wyzwania i inspirując terapeutów do przemyślenia utartych metod pracy na nowo.

Uczenie się po drodze to nieoceniona pozycja w biblioteczce każdego, kto pracuje klinicznie, niezbędna praktykującym psychoanalitykom, psychoterapeutom, psychologom i osobom szkolącym się w sztuce psychoanalizy.

Spis treści:

1. O byciu w kontakcie
2. Zmarnowana okazja
3. Ku autonomii Refleksje nad superwizją psychoanalityczną
4. Metody pracy Mój wkład w technikę psychoanalityczną – podsumowanie
5. Nowe szaty cesarza Poważne problemy w szkoleniu psychoanalitycznym
6. Uwięzione umysły
7. Wpływ psychoanalityka na proces analityczny
8. Ujawnianie siebie przez analityka
9. Pamiętanie
10. Poza słowami Rola psychoanalizy
11. Arteterapia
12. Przypadek pani B (mojej poparzonej pacjentki) nadal stanowiący wyzwanie
13. Odpowiedź na recenzję Stuarta Pizera
14. Dalsze refleksje
15. Rozmowa z Kate Schechter
16. Rozmowa z Thérèse Gaynor
17. Kwestionariusz
18. Mój czas z nowotworem Niezwykła podróż