Iluzja, rozczarowanie i ironia w psychoanalizie

Główny temat Iluzji, rozczarowania i ironii w psychoanalizie to rola, jaką złudzenia i sny na jawie odgrywają
zarówno w życiu codziennym, jak i w psychoanalizie. Autor odwołuje się do przykładów klinicznych i dzieł
literackich, by uważnie analizować idealizacje, ich upadek oraz nieuchronne rozczarowania będące następstwem
kontaktu z rzeczywistością.
Jeżeli udaje się rozpoznać, że iluzje są fantazjami, a nie faktami, można uwewnętrzniać ideały, by służyły jako
miara doskonałości. Steiner zwraca uwagę na to, że winniśmy zdawać sobie sprawę zarówno z okrucieństwa
prawdy, jak i ze zwodniczej natury iluzji, zaś porzucenie marzenia o wszechmocy to jedno z najważniejszych
i najtrudniejszych zadań rozwojowych, wymagających przepracowania także w procesie terapeutycznym.
Traumy, fakty życiowe, perspektywa ironiczna – to tylko niektóre z kolejnych tematów podejmowanych przez
autora, który przechodzi płynnie od Sofoklesa, przez Miltona do Ibsena, Keatsa, Cervantesa czy Shakespeare’a,
a za każdym razem zaskakuje pomysłowym wykorzystaniem znanych dzieł literackich do omawianych zagadnień.
Książka okaże się pomocna dla psychoterapeutów i psychoanalityków, którzy próbują zrozumieć wycofywanie
się przez pacjentów w świat fantazji oraz pragną wspierać ich w procesie odbudowywania kontaktu z rzeczywistością.

Spis treści:

Podziękowania
Przedmowa
Wprowadzenie
1 Iluzja rajskiego ogrodu. Odnalezienie i utrata Edenu
2 Ucząc się od Miltona. Niebezpieczna przepaść między rzeczywistością a ideałem
3 Okrucieństwo prawdy i znaczenie dobroci
4 Użycie i nadużycie wszechmocy podczas wędrówki bohatera
5 Rozczarowanie, upokorzenie i zniekształcenia faktów życiowych
6 Kobiecość nie do zniesienia
7 Sympatyzująca wyobraźnia. Keats oraz przyjmowanie i porzucanie identyfikacji projekcyjnej
8 Wpływ traumy na zdolność mierzenia się z rozczarowaniem
9 Ucząc się od don Kichota
10 Pogodzenie fantazji i rzeczywistości. Zbawcza moc ironii
Bibliografia