Skuteczność terapii polem magnetycznym

W fizjoterapii, w różnych celach leczniczych, wykorzystywane są rozmaite rodzaje energii działające na ustrój za pośrednictwem tzw. czynników fizycznych . Znaczące miejsce znajduje tulą diatermia krótkofalowa (DKF), będąca metodą terapeutyczną, w której zmienione chorobowo tkanki poddaje się działaniu pola elektromagnetycznego wielkiej częstotliwości . Nazwa "diatermia" w ujęciu ściśle historycznym wiąże się z działaniem wspomnianego pola, a szczególnie z jednym z jego efektów działania, polegającym na przegrzaniu tkanek w wyniku wytworzonego w nich endogennego ciepła . Fakt ten stał się powodem sporej popularność diatermii w szeroko rozumianej fizjoterapii, często między innymi jako zabiegi przygotowującego do rozmaitych ćwiczeń leczniczych. Dziś już wiadomo, że mechanizm działania DKF jest bardziej złożony i nie ogranicza się wyłączni* do zmian termicznych. Bliższe poznanie tego mechanizmu poszerzyło z kolei bardziej sprecyzowało wskazania do stosowania tego typu terapii, dzięki czerni stała się ona cennym środkiem w leczeniu i doleczaniu schorzeń różnych na rządów i układów. Postępy biofizyki i techniki medycznej przynoszą przy tyn wciąż nowe możliwości terapii polem magnetycznym inspirujące do dalszych badań w tym względzie. Wypracowano m.in. nowe formy tzw. magnoterapii starannie dobierając parametry generatorów tego rodzaju energii. W znaczne mierze pozwoliło to na wyeliminowanie ewentualnych niekorzystnych efektów działania pól magnetycznych, a jednocześnie ułatwiło aplikowanie omawiane energii. Rozległe badania kliniczne ukazały z kolei szereg nowych możliwość zastosowania pól magnetycznych w terapii różnorodnych schorzeń.

I.  WPROWADZENIE

1. Terapeutyczne efekty stosowania pola magnetycznego
2. Ogólna charakterystyka zmian torbielowatych jamy brzusznej 
3. Patogeneza zmian torbielowatych trzustki 
4. Patogeneza zmian torbielowatych wątroby 
5. Patogeneza zmian torbielowatych nerek

II.  ZAŁOŻENIA I CEL BADAŃ

III. MATERIAŁ I METODYKA 

1. Scyntygrafia torbieli z określeniem objętości torbieli metodą radioizotopową, bezpośrednią, i wyliczoną z obrazu
2. Postępowanie lecznicze
3. Ocena efektów leczniczych .
4. Oznaczanie wybranych parametrów biochemicznych w treści torbieli 
5. Analiza wyników

IV. WYNIKI BADAŃ

1. Wyniki pomiarów objętości torbieli z trzech niezależnych metod badawczych .
2. Wpływ skuteczności jednorazowego drenażu na uzyskany wynik terapeutyczny .
3. Porównanie wyników terapeutycznych po drenażu jednorazowym z wynikami po drenażu jednorazowym skojarzonym t.i.p.m.w.c.
4. Porównanie wyników badań parametrów biochemicznych w treści torbieli przed i po zastosowaniu t.i.p.m.w.c.