Elektroencefalografia - przypadki korelacje kliniczne

Dwie z głównych przyczyn błędnego odczytu EEG to brak przeszkolenia i brak doświadczenia lekarza opisującego badanie. Wiele prawidłowych wariantów grafoelementów i artefaktów może sugerować wyładowania padaczkowe. Celem „Elektroencefalografii – przypadki” jest pokazanie, na podstawie danych z codziennej praktyki, w jaki sposób powiązać zapis EEG z diagnostyką chorych ze stanami napadowymi. W „Elektroencefalografii – przypadkach. Korelacje kliniczne” omówiono 10 zagadnień, w których EEG jest przydatnym badaniem diagnostycznym. Na ponad 80 zapisach EEG, w oparciu o wywiad z pacjentem i jego stan kliniczny, autorki pokazują gdzie EEG może pomóc, ale też jak może wprowadzić w błąd przy stawianiu rozpoznania.
Każdy rozdział jest zakończony podsumowaniem z wskazaniem kluczowych elementów zapisu, na które praktyk powinien zwrócić uwagę.

„Elektroencefalografia – przypadki. Korelacje kliniczne” nie jest podręcznikiem EEG. To przewodnik procesu diagnostycznego, pokazujący jak wykorzystać EEG w codziennej praktyce – jak unikać błędów i pułapek interpretacyjnych. To pozycja dla każdego lekarza, który w swojej praktyce może zetknąć się z opisem EEG, pokazująca praktyczne wykorzystanie EEG.

Spis treści:

Zapis EEG w praktyce klinicznej
I. Niedrgawkowy stan padaczkowy
II. Stan padaczkowy lekooporny - śpiączka tiopentalowa
III. Stan padaczkowy napadów o ogniskowym początku - monitorowanie skuteczności leczenia
IV. Zmiany napadowe w zapisie EEG bez manifestacji klinicznej
V. Padaczka bez zmian w zapisie EEG międzynapadowym
VI. Zmiany w zapisie EEG błędnie interpretowane jako „zapis padaczkowy, będące podstawą do rozpoznania padaczki
VII. Padaczka bez napadów od wielu lat
VIII. Napady psychogenne rzekomopadaczkowe u pacjenta z padaczką w wywiadzie
IX. Zapis EEG może pomóc w postawieniu prawidłowej diagnozy
X. Zmiany w zapisie EEG nie muszą być padaczką - wzorzec PLED
O czym należy pamiętać?