Pozaustrojowe oczyszcznie krwi na oddziale intensywnej terapii

Całkiem niedawno, bo jeszcze około ćwierć wieku temu, ciągłe leczenie nerkozastępcze było niedostępne, a przerywana dializoterapia, wiążąca się z koniecznością transportu wentylowanego chorego na oddział dializ oraz z gwałtownymi zmianami objętości wewnątrznaczyniowej w niewielkim stopniu zwiększała jego szansę na przeżycie. Obecnie metody ciągłego leczenia nerkozastępczego zostały szeroko rozpowszechnione, dzięki szkoleniom prowadzonym przez towarzystwa naukowe i producentów sprzętu oraz obniżeniu kosztów procedur, między innymi z powodu ich szerokiego stosowania. Doświadczenia zdobyte przy wprowadzaniu leczenia nerkozastępczego stały się podstawą rozwoju innych metod pozaustrojowego oczyszczania krwi, w tym także leczenia wspomagającego wątrobę, które nieco później przeszło podobną ewolucję. Dopełnieniem kompleksowości przedstawianego opracowania są rozdziały dotyczące sposobów usuwania mediatorów reakcji zapalnej i toksyn bakteryjnych, a także plazmaferezy. Cenne uzupełnienie wiedzy na temat leczenia objawowego, jakim jest pozaustrojowe oczyszczanie krwi, stanowią rozdziały napisane przez Autorów reprezentujących różne dziedziny medycyny, takie jak toksykologia, nefrologia, nefrologia dziecięca, a także przez przedstawicieli producentów stosowanego sprzętu. Umożliwiają one całościowe zrozumienie procesów zachodzących w organizmie chorego, poznanie zasad działania wykorzystywanych urządzeń, a co najważniejsze, przedstawiają wiedzę na temat warunków koniecznych do rozpoczęcia i zakończenia leczenia, tak aby jego efekt był optymalny. Podsumowując, podręcznik Pozaustrojowe oczyszczanie krwi na oddziale intensywnej terapii wychodzi naprzeciw zapotrzebowaniu naszego środowiska. Będzie też zapewne wykorzystywany w postępowaniu terapeutycznym na oddziałach innych specjalności, na których technologie pozaustrojowego oczyszczania krwi nie były dotychczas stosowane.
Spis treści:

1. Znaczenie leczenia pozaustrojowego we współczesnej intensywnej terapii

Część I. ZAGADNIENIA OGÓLNE

2. Epidemiologia, klasyfikacja, czynniki ryzyka i rokowanie w ostrym uszkodzeniu nerek na oddziale intensywnej terapii
3. Patofizjologia ostrego uszkodzenia nerek na oddziałach intensywnej terapii
4. Biomarkery ostrego uszkodzenia nerek
5. Profilaktyka ostrego uszkodzenia nerek
6. Wskazania i czas rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego na oddziale intensywnej terapii
7. Metody leczenia nerkozastępczego na oddziale intensywnej terapii
8. Optymalizacja leczenia nerkozastępczego na oddziale intensywnej terapii
9. Błony i płyny do ciągłych terapii nerkozastępczych
10. Dostęp naczyniowy
11. Antykoagulacja podczas terapii nerkozastępczej
12. Monitorowanie obwodu i problemy techniczne podczas terapii nerkozastępczej
13. Powikłania ciągłej terapii nerkozastępczej
14. Farmakoterapia podczas ciągłej terapii nerkozastępczej
15. Żywienie podczas ciągłej terapii nerkozastępczej

Część II. ZAGADNIENIA SZCZEGÓŁOWE

16. Ostre uszkodzenie nerek po operacji kardiochirurgicznej
17. Leczenie nerkozastępcze w intensywnej terapii dziecięcej
18. Znaczenie usuwania cytokin podczas terapii nerkozastępczej w leczeniu sepsy i innych stanów przebiegających ze znaczną aktywacją reakcji zapalnej
19. Metody adsorpcyjne w leczeniu wstrząsu septycznego
20. Terapie pozaustrojowe w urazach wielonarządowych
21. Terapeutyczna wymiana osocza w intensywnej terapii
22. Wspomaganie funkcji wątroby
23. Pozaustrojowe metody eliminacji trucizn oraz pozaustrojowe sposoby podtrzymywania funkcji nerek i wątroby w zatruciach ksenobiotykami
24. Zespół zmiażdżenia i rabdomioliza o innej etiologii
25. Pozaustrojowe techniki oczyszczania krwi w połączeniu z ECMO
26. Leczenie pacjenta przewlekle dializowanego na oddziale intensywnej terapii
27. Kiedy zakończyć leczenie nerkozastępcze, a kiedy go nie podejmować?