Rehabilitacja w chorobie Parkinsona

Wszyscy pacjenci z chorobą Parkinsona, a więc z chorobą przewlekłą i nieuleczalną, wymagają specjalistycznej, kompleksowej rehabilitacji, która powinna rozpocząć się jeszcze przed pełną kliniczną manifestacją choroby oraz przed rozpoczęciem farmakoterapii. Rehabilitacja musi być też integralną częścią leczenia już przez całe życie pacjenta. Wskazania te znalazły się w zaleceniach grupy roboczej EFNS z 2013 roku, w których zapisano również, że należy dążyć do wczesnego wykrycia choroby, jeszcze przed wystąpieniem objawów ruchowych. Umożliwia to właściwe leczenie i jak najdłuższe utrzymanie dobrej jakości życia chorych. Zgodnie z przyjętymi w polskim modelu rehabilitacji zaleceniami rehabilitacja powinna być: powszechna, wczesna, kompleksowa i ciągła. Najlepiej, gdy jest ustalana przez lekarza rodzinnego z udziałem specjalisty z zakresu rehabilitacji medycznej oraz neurologia i realizowana przez fizjoterapeutę oraz niezbędnych specjalistów zespołu rehabilitacyjnego. Optymalnym rozwiązaniem jest aktywny udział osób najbliższych w realizowaniu programu rehabilitacji, który powinien być weryfikowany przez lekarza na każdym etapie choroby.

Spis treści:

1. Choroby układu pozapiramidowego

2. O chorobie Parkinsona (historia)
2.1. Epidemiologia
2.2. Etiopatologia
2.3. Symptomatologia, rozpoznanie i przebieg
2.4. Farmakoterapia

3. Zasady kompleksowej rehabilitacji
3.1. Rehabilitacja w początkowym okresie choroby i ciągłość rehabilitacji
3.2. Ośrodek rehabilitacji neurologicznej
3.3. Szpital uzdrowiskowy

4. Fizjoterapia
4.1. Kinezyterapia
4.2. Fizykoterapia

5. Psychoterapia i rola rodziny
5.1 Psychologiczne aspekty radzenia z chorobą
5.2. Rodzina wobec choroby Parkinsona i formy wsparcia

6. Metody niekonwencjonalne rehabilitacji w chorobie Parkinsona

7. Jakość życia osób z chorobą Parkinsona

8. Bariery w rehabilitacji osób z chorobą Parkinsona