Standardy leczenia farmakologicznego niektórych zaburzeń psychicznych Wydanie 3

Leczenie farmakologiczne jest jedną z najważniejszych metod terapeutycznych zaburzeń psychicznych. W wielu zaburzeniach jest terapią podstawową, a w przypadku wielu innych ważną formą terapii stosowaną wspólnie z innymi oddziaływaniami terapeutycznymi, na przykład psychoterapią. Powszechnie akceptowane jest istnienie pewnych schematów podstępowania w zakresie farmakoterapii i schematy takie powinny być przestrzegane. Nie oznacza to, że zawsze w konkretnych sytuacjach klinicznych obowiązuje jeden schemat postępowania, ale zalecany schemat powinien być przede wszystkim brany pod uwagę. Schemat taki opracowany jest na podstawie poprawnych metodologicznie badań klinicznych oraz doświadczenia klinicznego ekspertów, z uwzględnieniem skuteczności i profilu działania leku, jego farmakokinetyki i farmakodynamiki, tolerancji i z uwzględnieniem typowego przebiegu leczonego zaburzenia wraz z zasadami leczenia podtrzymującego oraz profilaktyki. Ma to służyć klinicystom jako pomoc w przyjęciu strategii leczenia, która wymaga określonych wcześniej zasad.
Standardu nie należy traktować jako obowiązującej metody terapii, ponieważ zawsze dobór postępowania terapeutycznego zależy od konkretnej sytuacji klinicznej oraz indywidualnych potrzeb chorego - nazywamy to leczeniem spersonalizowanym.
Natomiast standard to pomoc w podjęciu decyzji dotyczącej opcji terapeutycznej w konkretnej sytuacji, w jakiej znalazł się pacjent. Oczywiście, od tej zasady są wyjątki, to znaczy dość ściśle określone zasady postępowania terapeutycznego w konkretnych sytuacjach klinicznych. Takim wyjątkiem jest na przykład zespół katatoniczny, którego rozpoznanie wymaga ściśle określonego postępowania terapeutycznego. W takiej sytuacji odejście od zalecanego schematu terapeutycznego jest wysoce ryzykowne dla chorego, niezalecane, a nawet uważane za niewłaściwe.
Obecnie opracowane standardy w stosunku do tych opublikowanych w 2015 roku różnią się uwzględnieniem zmian dotyczących dostępności nowych leków psychotropowych, a także zmiany poglądów na zakres ich stosowania; ten ostatni element to skutek prowadzonych badań klinicznych wskazujących na różne opcje terapeutyczne dotyczące leków, które dotychczas miały ściśle określone, ale zarazem ograniczone zastosowanie.